Marleen Renders

06-12164637

houvastinloslaten@gmail.com

Javastraat Den Bosch

VOLG MIJ OP SOCIAL MEDIA

  • Facebook - Black Circle
  • LinkedIn - Black Circle

Veerkracht

October 26, 2017

 

Er was eens een klein vogeltje. Samen met een hele groep andere vogels was hij op weg naar het zuiden. Het kleine vogeltje had net zijn donsveertjes verruild voor een mooi dik pak veren. Oh, wat was hij trots! Hij kon eindelijk de grote vogels goed bijhouden. Het kleine vogeltje vloog bijna voorop toen hij iets voelde kriebelen. Hij schudde een keer flink met zijn kont. PLOP. Daar verloor hij een van zijn mooiste veren.

 

Het kleine vogeltje wilde er achteraan vliegen. Maar de rest van de vogels vloog gewoon door. Hij kon onmogelijk in zijn eentje achterblijven. En dus moest hij de veer laten gaan. Verdrietig en boos sloot hij weer bij de andere vogels aan. Het was niet eerlijk. Dit was zijn mooiste veer. Hoe kon hij ooit weer genieten van het vliegen? Hij zou altijd de kale plek voelen.

 

Toen kwam de oudste en meest wijze vogel naast hem vliegen. “Klein vogeltje, waarom vlieg jij hier helemaal achteraan?” Het kleine vogeltje deed zijn verhaal. “Ik snap het” zei de oude wijze vogel. “Als je iets heel dierbaars verliest, iets waar je heel veel van houdt, dan is het normaal dat je daar verdrietig om bent. Het doet pijn. Maar langzaam wordt dat minder. Soms komt dat gevoel wel terug als je aan die kale plek voelt, maar het gaat steeds een beetje meer over. En wie weet heeft een mensenkind jouw veer wel gevonden…”

 

Het kleine vogeltje keek nieuwsgierig op. “Wist je niet dat mensenkinderen kunnen toveren met onze veren?” ging de oude wijze vogel verder. “Ze laten er een glimlach mee op iemands gezicht verschijnen. Ze kriebelen ermee in iemands nek. Of aaien er zachtjes mee over iemands huid. Dat geeft een fijn gevoel.” 

 

Het kleine vogeltje dacht na over wat de oude wijze vogel zei. Of het nou echt waar was of niet. Het was een fijne gedachte dat een mensenkind met zijn veer glimlachen liet verschijnen. Dat lijkt wel TOVERkracht. Of liever gezegd VEERkracht. En soms is VEERKRACHT het enige wat verdriet een beetje verzacht als je iets of iemand heel dierbaars bent verloren.

Bij veel uitvaarten zijn kinderen betrokken. We kunnen ze helaas niet beschermen tegen groot verdriet. Vroeger werd nog wel eens gedacht dat dat wel kon. Kinderen weg houden bij de werkelijkheid verandert niets aan hun emoties. Een ritueel begeleider kan helpen om kinderen te betrekken bij het afscheid.

 

Dit verhaal over veerkracht heb ik geschreven voor mijn opleiding bij Gaandeweg. Ik vind het belangrijk om kinderen gerust te stellen dat verdriet normaal is en ze te leren om hun emoties te uiten. Voel je vrij om dit verhaal te gebruiken. Als je het voorleest aan kinderen, geef ze dan ook echt een veer in hun handen. Zo kunnen ze voelen en experimenteren.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente blogs

November 7, 2019

June 27, 2018

January 3, 2018

October 26, 2017

September 14, 2017

Please reload